Pamiętasz o tem, dzielny mój Łagienko

Jak wróg potężny począł walczyć z nami

Gdym na szesnaście z czterema tysiącami

Na waszem czele stanął pod Dubienką

Jam się nie uląkł i wolności dobił

I wstrzymał wrogów z znaczną dla nich stratą

/Los ciebie zbawcą życia mego zrobił

Łagienko powiedz, czyli pomnisz na to/bis

Pamiętasz o tem, gdyśmy do Krakowa

Torując drogę nieprzyjaciół klęską

Za twym przewodem wnieśli broń zwycięską

Garść mężów śmiała, ponieść śmierć gotowa

Rolników bronią były cepy, kosy

Z niemałą jednak wróg porażon stratą

/Leżały trupów nieprzyjaznych stosy

O drogi wodzu czyli pomnisz na to/bis

Pamiętasz o tem, jak pod Szczekociny

Uległy mocy bitne kraju syny

Com wycierpieli przez przyjaciół zwadę

Przez niedostatek, przez niewiernych zdradę

Swego niebaczny za ojczyznę trudu

Nie raz nad nędzą zapłakałem ludu

/On bronił matki, chętnie, choć ze stratą

Łagienko powiedz, czyli pomnisz na to/bis

Pamiętasz wodzu, Maciejowskie błonie

Gdy nam nieszczęsna biła już godzina

Gdy pot śmiertelny okrył twoje skronie

A Polsce wzięto najdroższego syna

Tu koniec Polski, rzekłeś nam w rozpaczy

Nad twoją wszystek kraj nasz płakał stratą

/Twój los narodu smutny koniec znaczy

O wielki wodzu czyli pomnisz na to/bis^[1]