Jest starych,

żołnierskich piosenek niemało

i między innymi piosenka jest ta.

I w różnych okopach

ją różnie śpiewano,

raz uśmiech ją przerwał,

lub starła łza.

A refren powracał po każdym ataku,

przed każdym atakiem przycichał jej głos.

I tak połączyła z żołnierskim biwakiem,

z żołnierskim biwakiem swój los.

I tak połączyła z żołnierskim biwakiem,

z żołnierskim biwakiem swój los.

Mijały wciąż lata,

mijały piosenki,

niejedna w pamięci

pożółkła jak liść,

a ta powróciła,

ujęła pod rękę,

by razem po drogach z żołnierzem iść.

I zawsze nam dźwięczy

na drzewach przydrożnych,

na naszej strzelnicy wciąż słychać jej głos.

I tak połączyła z żołnierskim biwakiem,

z żołnierskim biwakiem swój los.

I tak połączyła z żołnierskim biwakiem,

z żołnierskim biwakiem swój los.^[1]