Nazywam się Rogers, pływam od wielu lat.

Trzy maszty ma szkuner – mój przyjaciel i brat.

Zwiedziłem świat cały: North, South, East i West

I od dawna już wiem, że najlepiej mi jest

Tam gdzie wśród morskich fal i wodę tnie dziób.

Jeśli morze pozwala, jestem szczęśliwy znów.

Nic więcej już nie chcę, właśnie tak mogę żyć.

I żeglować po morzach po kres moich dni.

Tak żeglować po morzach aż po kres moich dni.

Roboty jest sporo, często wlecze się czas

Lecz ma dusza się rwie, a i grzbiet mocny mam.

A gdy wszystko zrobione, zejść można na ląd,

Gdzie znów whisky się leje i dziewczyny znów są.

A tam wśród morskich fal wodę tnie dziób.

Jeśli morze pozwala, jestem szczęśliwy znów.

Nic więcej już nie chcę, właśnie tak mogę żyć.

I żeglować po morzach po kres moich dni.

Tak żeglować po morzach aż po kres moich dni.

Zostawiałem swą żonę prawie na cały rok,

Wychowała me dzieci i zadbała o dom.

Ona nigdy nie wróci, żeby pożegnać się

I zrozumieć dlaczego w morze znów ciągnie mnie

Tam gdzie wśród morskich fal wodę tnie dziób.

Jeśli morze pozwala, jestem szczęśliwy znów.

Nic więcej już nie chcę, właśnie tak mogę żyć.

I żeglować po morzach po kres moich dni.

Tak żeglować po morzach aż po kres moich dni.

Żegluję po morzach ze czterdzieści już lat

I często myślałem, czemu wciąż gna mnie wiatr?

Do dziś nie wiem dlaczego, to jest rozkosz i ból.

Życie toczy się dalej, a ja chciałbym być znów

Tam gdzie wśród morskich fal wodę tnie dziób.

Jeśli morze pozwala, jestem szczęśliwy znów.

Nic więcej już nie chcę, właśnie tak mogę żyć.

I żeglować po morzach po kres moich dni.

Tak żeglować po morzach aż po kres moich dni.^[1]