Bywa, że za chmurą oceanu

Znikną przyjaciele. Tak się często dzieje,

Ale jeśli żyją w Twej pamięci,

Nie potrzeba więcej, bo tam żyje serce.

Właśnie tam, niedaleko,

Biały świt nas obudzi.

Do tych tras, do tych ludzi

Z dawnych lat powracamy.

Wszystkim, którzy o nas pamiętali

Posyłamy kwiaty z naszych drzew.

Niech się płomień naszych kwiatów zawsze pali,

Jak się pali ten serdeczny śpiew.

Wszystkim, którzy o nas pamiętali,

Dziękujemy z głębi naszych dusz.

Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż.

Każdy miewa przerwy w życiorysie,

Znika jak zaklęty, bierze złe zakręty...

Ale nawet jeśli długo milczy,

To godziny liczy: marzec, grudzień, styczeń...

Właśnie tam, niedaleko,

Nowy świt nas obudzi.

Do tych tras, do tych ludzi

Z dawnych lat powracamy.

Wszystkim, którzy o nas pamiętali

Posyłamy kwiaty z naszych drzew.

Niech się płomień naszych kwiatów zawsze pali,

Jak się pali ten serdeczny śpiew.

Wszystkim, którzy o nas pamiętali,

Dziękujemy z głębi naszych dusz.

Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż.

Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż^[2]