– Chodziłeś po dolinach i ogrodach

Najdoskonalszy swego władcy twór

Kwiatowy pył osiadał ci na stopach

Twarz chłodził tresowany wiatr

Zwierzęta grzały cię puszystą sierścią

W źrenicy tańczył strumieni błysk

A w zamian za to tylko posłuszeństwo

Uległość wobec Pana

Więcej nic

Tylko pokora wobec bezwzględnego nieba

Miłość do tego tylko co potrzeba

A ja nie mogłam bezczynnością żyć upojną

I zrobiłam to czego nie wolno

– Zrobiłaś – to się daje odczuć

Kaleczę sobie palce na kamieniach

A plecy jeszcze czują Archanioła miecz

I płaczesz idąc w dół po zboczu

U mojej szyi płaczesz ze zmęczenia

I nie masz nawet sił na starcie brudnych łez

– Dałam ci rozkosz

– Dałaś ból

– Dałam ci dumę

– I wstyd

– Więc powiedz po co jeszcze każesz mi iść z sobą

Skoro nie cierpisz mnie i drwisz?

– Utraciłem raj

– Więc po bezdrożach pójdziesz nie czekając cudu

– Utraciłem raj

– I będziesz walczył o każdy życia dzień

– Utraciłem raj

– Na próżno czekać będziesz końca swoich trudów

– Utraciłem raj

– Nie będziesz miał nikogo oprócz mnie

– Utraciłam raj

– Do końca nie zapomnę ci tej winy

– Utraciłam raj

– Będziesz cierpiała razem ze mną licząc dni

– Utraciłam raj

– I będę bił cię będę krzywdził bez przyczyny

– Utraciłam raj

– Jesteś słabością moją więc mi dodaj sił

– Pomóż mi przejść przez strumień

Rękę daj

– Utraciliśmy

Utraciliśmy

Utraciliśmy

Raj^[2]