Idę posępny, a grają mi dzwony

Ze wszystkich kościołów bijące

Idę posępny a lśnią mi wieżyce

Szczytami niebo kłujące

I świętych kopców rząd

Wawelu wzniosły mur

Świetląca się Wisły toń

Hejnałów złotych chór

Rycerskich skrzydeł szum

I warty w dole tłum

I wokół mowa swojska

Wciąż kłamią mi, że to Polska

Bo tu niewoli krąg

Narodu długa noc

I ten królewski gród

Udaje tylko moc

A ten katedry dzwon

Tętniący jego ton

Jedynie głupców mami

Że się rządzimy sami

A ja o Polsce marzę

Co nie jest tylko witrażem

I nie komedią na scenie

Ale spełnieniem

Niechże się taka stanie

Co by nie była udaniem

By szyldem tylko nie była

Lecz żeby żyła

A ludzie, co mnie mijają

I czymś tam się pocieszają

Pociecha dla nich jak tarcza

I to już im wystarcza

A myśl ich podła kusi

Że tak już zostać musi

I będą sobie kłamać

Że zmartwychwstanie sama

A we mnie wielki okrzyk drga

Słowami tymi natchniony –

Wyzwoleń ten tylko doczeka się dnia

Kto własną wolą wyzwolony!^[1]