Wznoszę się nad wami z dumy

Aż mi we łbie szumi

Oto szczyty powodzenia

Świat się w oczach zmienia

Dziwka niech się rżnie, łotr czai

Na innego łotra

Ja odchodzę z waszej zgrai

Długo to nie potrwa

Wiem, że wkrótce na dno spadnę

Że mej sztuki skutki żadne

Tłum nie myśli, Bóg się nudzi –

Piekło jest wśród ludzi

Oto tłum, co wrzawę wznosi

Pan zaś ciska grosik

Oto świat artystów

Póki żyje ze swej sztuki

Dalej męczcie się w tym świecie

Nieproszeni znikąd goście!

Cóż, że żywi zostaniecie? –

Ja wam nie zazdroszczę!

Wiem, że wkrótce na dno spadnę

Że mej sztuki skutki żadne

Tłum nie myśli, Bóg się nudzi –

Piekło jest wśród ludzi

Do roboty aktorzyny –

Czas dla ludzi spektakl zacząć!

Śmieszyć ich i stroić miny –

Może zbrodnie wam wybaczą

Może szczęście mi wybaczą...^[1]