Pociąg, krajobraz, dziesięć mil niczego,

Płasko, podłużnie jak w złożonych rękach,

Nad horyzontem niebo jak szkło pęka,

I krążą barwy wśród wiatru ciemnego.

Okna pociągu, okna, których nie ma

I zawrót głowy... Nie, nie, już w porządku...

Tylko że znowu wszystko od początku...

Spod kół ucieka, jak wariatka, ziemia.

Tak, tak, wariatka! Szyny jak niteczki

Z tego rozpędu nabrały ostrości,

A wciąż za mało żaru w tej prędkości,

By stopić gwiazdy jak woskowe świeczki.

A jeśli wszystko to jest szybowaniem

Jak deszcz przeciągłym, wysokim, prawdziwym?

A jeśli szyny są czymś niemożliwym,

A każda podróż to długie wyznanie?

Przedział, korytarz, siedem ósmych nocy,

Pola i pola i trzy kreski wiatru,

Takie wołania, jak z pokładu statku,

A dalej tylko oczy, oczy, oczy...^[1]