Za pięknem wędrowałem

Niejedną tracąc rzecz

Cierpliwość i rodzinę

Niepodpisany wiersz

Myślałem, że sowita

Nagroda czeka mnie

Że piękno wnet odpowie

Na rozpaczliwy zew

Ćwiczyłem się w świętości

Na biednych łożąc wciąż

Lecz wieści o mych cnotach

Nie poruszyły go

Zmieniłem styl na srebrny

Przywdziałem czarny strój

Tam gdzie się poddawałem

Dziś pierwszy ruszam w bój

Napadłem na kasyno

Syciłem żądze swe

I sam decydowałem

Co dobre a co złe

Dziś słuch mnie niejeden

Z porażek uczę się

Znam wartość przebaczenia

I własnych zasług cień

Lecz piękna nie dotknąłem

Zbyt ciężką rękę mam

Nie słuch mnie ta gwiazda

Tę nagość ledwie znam

Za pięknem wędrowałem

Niejedną tracąc rzecz

Cierpliwość i rodzinę

Niepodpisany wiersz^[1]