Pogasły świece, przygasł blask

Twych oczu wciąż kochanych

Gdzie nasza miłość, dawny żar

– Kto pyta?

– Twoje rany!

Oj, rany, rany, co z wami mam

Co dzień mi was przybywa

Za ciosem cios, za nocą dzień

Tak życia w nas

Ubywa

Wybiegam co dzień w ten mój znój

Jedyne czego mi trzeba

Byś, kiedy wrócę, była tu

Podała kromkę

Chleba

Dla Ciebie swój zmieniłem świat

I nie mam gdzie się schronić

A teraz nagle przyszło mi

Przed chłodem twym

Się bronić

Ty milczysz wciąż uciekasz

Czy tak właśnie się buduje?

Ja w ciszy znów prasuję ci

Białe smutne

Koszule

Więc jeśli kiedyś spytasz mnie

No co z ciebie za żona?

Odpowiem cicho

Zupa ta

Od łez, od łez

Za - słona^[1]