Miałam już ciepły kąt, biały puch,

Spokojne sam na sam

I puste lustra ścian.

Miałam coś, czego nikt nie ma dość,

A przecież to nie to,

O inne, życie szło.

Powoli zgrywał czas

Wytarte krążki płyt

I nuda snuła się nie jeden raz.

Aż spokój tamtych dni

Sprzed oczu nagle znikł.

Za wieczornym cieniem

Ruszam w nienazwany świat.

Płynę za marzeniem

I niesforny chwytam wiatr

W żagle.

Śladem nocy ruszam w rejs

I przez ciszę z wolna skradam się.

Płynę, płynę aż do słońca

Morzem, co bez końca

Wiedzie tam, gdzie horyzont ma swój kres.

Bywa, że nagle gdzieś zrywasz się

I biegniesz sam do drzwi,

Choć nie nasz dokąd iść.

Chwytasz płaszcz, bierzesz w dłoń to co masz,

A potem aż do dnia

Żeglujesz tak, jak ja.

Dalekim morzem snu

Przekradasz się przez mrok

I nie wiesz nawet, gdzie dopłyniesz znów.

A ląd twój jest o krok,

W zasięgu twoich rąk...^[1]