Białymi drogami

szli skuci w okowach

w sybirskie śniegi i lody.

W kibitkach śpiewali

w szumie wichrów stepowych

płomienne pieśni swobody.

Gdy ich wieszali o świcie

w warszawskiej cytadeli,

zanim zawiśli

na szubienicy.

niech żyje lud! krzyczeli.

Ten krzyk był jak dynamit,

ten krzyk targał kratami,

ten krzyk się wzmagał

niby huragan

i wciąż nowe zastępy wiódł

do walki o wolność i lud.

W stu ziemiach dalekich,

w stu obcych krainach

ginęli Polacy za lud i za wolność,

aż wybiła po wiekach

swobody godzina

nad polskim ludem i nad Polską.^{[1], [2]}