Gdy czasem młoda polonistka

Taka naiwna, schludna taka,

Egzaltowana, świeża, czysta,

Że chciało by się siąść i płakać.

Więc gdy ta polonistka właśnie

Małpując młodopolskie pozy

Wybiegnie o porannym czasie

Boso na łąkę między brzozy,

Poigra z pliszką i skowronkiem

Oraz z pudliszką i z biedronką,

Przywita ze wschodzącym słonkiem,

Wołając: – Witaj jasne słonko!

Z róż i powojów splecie wieńce,

Pomacha rączką do motyla,

Kraśnym obleje się rumieńcem

Widząc jak pszczółka kwiat zapyla.

Coś z Anny German gdy zanuci,

Wyrecytuje coś z Asnyka,

A potem bardzo się zasmuci

Nad żabką, którą bocian łyka,

I chcąc zapłakać nad półtrupem

(bo drugie pół ten bocian urwał)

Wlizie tą bosą nogą w kupę

I wyda okrzyk: – Ożesz kurwa!

To – jeśli byłbym na tej łące

Naocznym świadkiem tego zgrzytu –

Jak jestem facet niepijący,

Pół litra wychlałbym z zachwytu!^[1]