Twój pociąg uciekł ci sprzed nosa,

Więc zaraz myślisz: „Koniec, cześć!”

Bilet wyrzucać chcesz do kosza

I wszystko nagle traci sens.

Tymczasem zobacz – to nie koniec!

Pociąg odjechał? W Kosmos fruń!

Strzałą! Rakietą! Kosmolotem!

Tyle jest innych jeszcze dróg!

Zaczekaj –

– Zdążysz jeszcze, zdążysz!

Zaczekaj –

– Jeszcze będzie czas!

Zaczekaj –

– Wolniej znaczy mądrzej!

Zaczekaj –

– Kochaj to co masz!

Tyle jest stacji na twej drodze,

Tyle pociągów, tyle miast,

Tylko fantazji popuść wodze,

A tysiąc nowych ujrzysz szans.

Nigdy za późno nie jest jeszcze,

Żeby dogonić pociąg twój,

Żeby spóźnione znaleźć szczęście,

Które ucieka ile tchu.

Zaczekaj –

– Zdążysz jeszcze, zdążysz!

Zaczekaj –

– Jeszcze będzie czas!

Zaczekaj –

– Wolniej znaczy mądrzej!

Zaczekaj –

– Kochaj to co masz!

Twój pociąg uciekł? Jego strata!

Niech gdzieś się toczy w siną dal.

Szybsza od niego myśl skrzydlata

Poniesie cię w daleki świat.

A gdy ci Ziemia będzie mała,

Po nieboskłonie ptakiem leć!

Ot i skończona sprawa cała –

– Wystarczy, żeby tylko chcieć!

Zaczekaj –

– Zdążysz jeszcze, zdążysz!

Zaczekaj –

– Jeszcze będzie czas!

Zaczekaj –

– Wolniej znaczy mądrzej!

Zaczekaj –

– Kochaj to co masz!^[1]