We dwoje a coraz mniej siebie znamy,

Każdego dnia

Nasz wczorajszy świat

W bezdenny żal zaklinamy.

Wciąż dalej – w chaosie spraw sens gubimy,

Niepewni już

Przemierzonych dróg,

Wchodzimy w czas wielkiej zimy...

Lecz jeszcze przy sobie –

– W dłoni druga dłoń,

Choć już w każdym słowie

Dźwięczy obcy ton...

Zagubieni –

– Noc na dwoje rozdziela nam sny.

Zasmuceni –

– W niespełnieniu uczymy się żyć

Jak gdyby nigdy nic,

Chociaż w oczach znowu łzy,

Wciąż czekamy, by do drzwi

Zastukał lepszy świt,

I znów dodał nam sił.

Na oślep szukamy słów, w wielkiej ciszy,

Wierzymy wciąż,

Że pozwoli los

Serc naszych bicie usłyszeć.

W milczeniu mijamy się zagonieni

I tylko czas

Coraz dzieli nas,

Czas, który w smutek się zmienił.

Lecz jeszcze przy sobie –

– W dłoni druga dłoń,

Choć już w każdym słowie

Dźwięczy obcy ton...^[1]