Zagubiona w czterech ścianach,

Jak żeglarze w morzu dni,

Zawsze z boku, zawsze sama,

Po kieszeniach chowam łzy.

I przekradam się na palcach,

Z samotnością za pan brat,

A wielki świat,

Jak na wodzie kruchy ślad –

– Coraz dalej z biegiem lat...

Spraw Boże mój, by w tłumie dróg

Choć nadziei okruch znaleźć,

Zagubiony pośród trosk.

Spraw Boże mój, by – dzień po dniu –

– Jak najmądrzej przeżyć dalej,

To co ludzie życiem zwą!

W kolorowej klatce zdarzeń

Pracowicie dzielę czas

I uśmiecham się do marzeń,

Które w lustrach kryją twarz..

Tak od żalu do rozpaczy

Wciąż daleko jeszcze mam,

Lecz w miejscu trwam,

W tym zaklętym sam na sam

I zadaną rolę gram!

Spraw Boże mój...

Może kiedyś, może gdzieś

Na rozstajach moich dróg,

Niespodzianie znajdę sens

Zapomnianych dawno słów.

I poproszę by ten rejs,

Gdzie o wszystko idzie gra,

Aż po zapomnienia kres

Mógł dalej trwać.

Spraw Boże mój...^[1]