Polak umie bić się w murach,

a na równym wpadnie w dół.

Nawet jak jest koniunktura,

to podzieli się na pół.

Wojciechowski Piłsudski

poprztykali się na moście.

Wściekły wódz, prezydent dumny,

trzeba strzelać, będzie prościej.

Ludzie z pracy lub do pracy,

handel, knajpy i rozrywka,

a tu obok jak na wojnie;

dym, okopy i krew tryska.

Polak umie bić się w murach...

Chodź po pracy się pogapić,

śmieszny czołg z ostatniej wojny

będzie pierdział w parku w Parku Saskim,

poproś szefa, da nam wolne.

Czasem ułan z konia spadnie,

barykady i co chwila

zabłąkana kula śwista,

albo trafia w łeb cywila.

Polak umie bić się w murach...

Rząd się trzyma w Belwederze,

spisek rośnie,

czas pogania,

sił ubywa, więc stolicę

chce przenosić do Poznania.

Jadą czołgi i armaty.

Rząd się zbiera, śpiewa Rotę,

rusza w marsz do Wilanowa.

Smutny koniec, sztandar przodem.

Polak umie bić się w murach,

a na równym wpadnie w dół.

Nawet jak jest koniunktura,

to podzieli się na pół.

Gdy polityk wszelkiej maści

strzela sobie sam w kolana,

ledwo zipie gospodarka,

to ulica poprze zamach!!!^[1]