Możemy z siebie już się tylko śmiać

Los nie rozpieszcza nas od lat

Wczorajszej biedzie nową suknię dał

Nadzieja przy nadziei trwa

Naiwność taka, że aż miary brak

Nagrodą była za nasz sen

Do nieba schody i zwycięstwa znak

A teraz z ran liżemy się

Agresją w okna dyszy z przeciwka blok

W podwórkach dalej rośnie strach

Więzieniem marzeń wciąż pieniądze są

Rozwinąć skrzydła, ale jak

Zamykam oczy - widzę przestrzeń co

W nieskończoności znika gdzieś

Zamykam oczy, w myślach stawiam dom

Pod słońcem tyle miejsca jest

Sprzedajmy wszystko co się sprzedać da

Na bilet będzie i na chleb

Niebieski pociąg niech wywiezie nas

Za osiem gór i osiem rzek

Za horyzontem szczęście po ziemi mknie

Za horyzontem tęcza śni

Będziemy w pościel białą zjeżdżać z niej

I kochać się jak jeszcze nikt

Zamykam oczy - widzę przestrzeń co

W nieskończoności znika gdzieś

I zamykam oczy, w myślach stawiam dom

Pod słońcem tyle miejsca jest

Dla nas jest^[2]