Miłość mnie szuka po mieście,

miłość w zielonym berecie.

Przepadłem jak kamień w wodę

Gdzie jestem? Wy może wiecie?

Spod zielonego beretu

strzępek wichury w złocie:

ptak nieprzytomny z tęsknoty,

włosy w porywczym odlocie.

Biega w rumieńcach zdyszana,

pośpiechem drżąc gorączkowym

miłość zawieja wieczorna,

miłość w trenczkocie deszczowym

Wiatr jej nadążyć nie może

i gończe listy rozwiesza,

pod naprężonym jej swetrem

stuka żarliwa depesza.

W barach, kawiarniach, teatrach

listy i serca zostawia,

zamieć po mieście kołuje,

róże spod bruku wykrwawia.

Zrywam je moja nieznana,

cień pochylony bólem,

czerwone blaski z kałuży

oczyma podnoszę czule, czule.^[1]