Gdy was trapi i nie daje spać nocami

Świat dokoła, co rzewnymi spływa łzami

I ogólnie jakby zbrzydło

Codzienności szare mydło

Pamiętajcie – nie jesteśmy nigdy sami:

Zawsze można liczyć na wiersz

Bo gdy człowiek się troszkę postara

To poezja, – ta Pani, co nas mami nocami

Znów przybędzie (w najczystszych zamiarach)

Zawsze można liczyć na wiersz

Jaki świat ten by nie był kaleki

W ciszy wielkiej otchłani

Drzemie wierszy dynamit

Słów supełki, co wiążą na wieki.

Kiedy słowa wam zabraknie żeby streścić

Cały rozum, co się w głowie nie chcę zmieścić

I w rozumie tak się burzy

Że pod czapką wam się kurzy

Mamy dla was wyjątkowo dobre wieści:

Zawsze można liczyć na wiersz

Bo gdy człowiek się troszkę postara

To poezja, – ta Pani, co nas mami nocami

Znów przybędzie (w najczystszych zamiarach)

Zawsze można liczyć na wiersz

Jaki świat ten by nie był kaleki

W ciszy wielkiej otchłani

Drzemie wierszy dynamit

Słów supełki, co wiążą na wieki.

I tak toczy się nasz światek póki jeszcze

Ciągle wzrusza mokry bez w majowe deszcze

I choć rzeczywistość bura

Obrastamy w złote pióra

Bo tak dobrze jest się czasem poczuć wieszczem!

Zawsze można liczyć na wiersz

Bo gdy człowiek się troszkę postara

To poezja, – ta Pani, co nas mami nocami

Znów przybędzie (w najczystszych zamiarach)

Zawsze można liczyć na wiersz

Jaki świat ten by nie był kaleki

W ciszy wielkiej otchłani

Drzemie wierszy dynamit

Słów supełki, co wiążą na wieki.^[1]