No popatrz, te same aleje w Łazienkach

i niebo to samo nad stawem,

a jednak już tylko, już tylko piosenka

pamięta o tamtej Warszawie.

czas dawno ją ukrył, jak stara balladę,

w najdalszych podmiejskich zaułkach,

nie znajdziesz jej, choćbyś przez lata szedł śladem

milczącej gitary Grzesiuka.

Już nie usłyszysz dzisiaj harmonii,

jak z cicha na trzy czwarte gra,

na Czerniakowie, Pardze i Woli

rzadko kto Zdankiewicz zna.

W Saskim Ogrodzie, koło fontanny

dziś już nie czeka chyba nikt,

nie ma żołnierza, nie ma i panny,

ucichł Żelaznej Bramy krzyk.

Wiatr od Powiśla odpowiada

nową legendę nowych dni

i chociaż komuś szkoda lata,

zmienia się miast, tak jak my.

Dawno się nie zbiera ferajna,

Josek nad ranem zamknął bar,

z nocą odeszła Czarna Mańka

i skończył się na Gnojnej bal!

No popatrz, znów słońce odbija się w rzece

i okna błękitem się mienią,

lecz tamte wspomnienia wiatr rozniósł po świecie

wraz z pierwszą wojenną jesienią.

A potem je zgubił wśród zdarzeń, wśród ludzi,

na próżno by dzisiaj ich szukał,

już nawet uliczek przedmieścia nie zbudzi

milcząca gitara Grzesiuka.

Już nie usłyszysz dzisiaj harmonii...^[1]