Śniłem o kosmosie

co szerokim kołem mija

chlebem i kołem łamiących się społem.

Śniłem

by zbiec z globu niesolidarnych ludów

rzeczpospolitej obojga marudów.

Z rakiety omiotłem okiem kulę dokoła

a serce nie sługa

to ściska, to woła:

nie rzucisz ziemi

skąd twój smród

choćby to smród był „krieg und blut”.

Uciekam, uciekam, uciekam...

Nieusprawiedliwony za obecność.

Ziemio, ojczyzno moja

ty jesteś jak zdrowie...

Regułek pełno w mojej ziemskiej głowie.

Hipnozie cudacznej tak się poddaję

że staję i ślub recytuję - zostaję!

Spojrzała dusza za narodami

i zapiszczała hymn z rodakami.

A oni stali

zajadle machali

proporczykami z boginią Kali

I wzięła cholera, więc klnę:

nie mogę!

I do rakiety znów sadzę nogę.

I biorę kurs prosto na lunę.

I chyba im w tą czarną dziurę splunę.^[1]