Gdzie odeszły chwile sprzed lat,

Gdy w ramiona chwytałam wiatr,

Kiedy chciałam zmieniać swój świat,

Dziecięcy świat?

Dokąd odszedł tamten brzask,

Gdy bielony ranną mgłą,

W smukłych malwach budził się

Mój stary dom?

Ze wspomnień został już ledwie ślad

W moich oczach,

Tylko tamten dom jeszcze nieraz się

Śni po nocach.

Żaden nowy dzień nie jest jutra wart,

Gdy mija obok mnie,

Kiedy znika we mgle

I chowa się gdzieś w mroku na dnie.

Miałam włosy jasne jak len,

Miałam w oczach radość i śmiech,

Prosto w słońce biegłam co dnia

Wśród starych drzew.

Zawieszony pośród chmur

Bez wytchnienia śpiewał ptak

A na łąkach słał się do stóp

Łan wiotkich traw.

Ze wspomnień został już ledwie ślad...

Nie odnajdę dziś tamtych dróg,

Po których biegłam w świat –

– Nie cofnie się czas,

Co niesie mnie gdzieś w przyszłość bez dat

I pewnie – no cóż! – zgubiony sen nie wróci już...^[1]