Twe szczęśliwe panowanie to nie kwestia czarów

Tylko wiedza, jak poderwać do działania naród

Zalęknionych, wygłodniałych, niezadowolonych

Po zdobycze dla Korony słać w zamorskie strony

Tam przepadną lub uczynią cię Matką planety!

Żeby naród zadowolić, starczy bić monety

Pielęgnować tryumfy przodków to jest duma gminu!

Świeże drwa zachęty ciskać w palenisko czynu!

Nie ustawać w podsycaniu patriotycznych żarów!

Sławić Indii spichlerz złoty, bastion Gibraltaru!

Lecz nie słuchasz mnie, królowo, nie słuchasz, niestety!

Żeby naród zadowolić, starczy bić monety

Piękna i szlachetna wielce twa intencja, Pani

By pękate kabzy miedzi nosili poddani

Lecz pieniądza moc prawdziwa to ilość towaru

Którą ci zapewnią Indie i straż Gibraltaru

To najprostsza z istniejących władzy arytmetyk!

Żeby naród zadowolić, starczy bić monety

Czy ten krążek miedzi będzie miał u ludzi wzięcie

Czy go przezwą, wybacz słowo, królowo – pierdnięciem –

Nie zależy od fantazji pudrowanych peruk

Lecz od siły twych okrętów i ludzi u sterów!

Tak więc, jak podejrzewałam, w tym jest sedno sprawy:

Więcej mówić już nie musisz! Znów ten twój lord Dawid!^[1]