Żegnaj moja muzyko, puka wieczór do okien

I już cienie się kładą do stóp.

Dzień odchodzi donikąd,

Północ czeka za progiem,

Pora zamknąć powieki na klucz.

Lecz nim księżyc ulice białym światłem ozłoci,

Ty zatrzymaj tę ciszę,

Co z daleka nadchodzi,

Bezszelestnie się tuląc do rąk.

Odpłyniemy oboje, muzyko,

Zanurzymy się lekko we śnie,

Odpłyniemy oboje, muzyko,

Zanim miasto obudzi znów czas,

Odpłyniemy oboje, muzyko,

I do świtu nie znajdzie nikt nas.

Żegnaj moja muzyko, pora zajrzeć do marzeń,

Dzień swój kielich wychylił do dna.

Tak już sennie i cicho,

Chociaż jeszcze na twarzy

Niespełniona nadzieja wciąż trwa.

Jeszcze dłonie bezradnie obejmują klawisze,

Jakby chciały zatrzymać ich ton,

Więc nim ciemność opadnie,

Niech twój śpiew mnie kołysze

I jak skrzydłem otoczy mój dom.

Odpłyniemy oboje, muzyko,

Zanurzymy się lekko we śnie,

Odpłyniemy oboje, muzyko,

Zanim miasto obudzi znów czas,

Odpłyniemy oboje, muzyko,

I do świtu nie znajdzie nikt nas.^[1]