Tyś mnie z wejrzeniem czułym i głębokim

„odejdź” zaklinała „idź”, kocham.

Ty kochasz.

A jednak nas złączył świat.

Dla ciebie przyjmę los, mą drogą pójdę sam.

Ach, żegnaj światła i życia marzenie,

miłosny blasku zgaszony ciemnym losem,

Wśród wiecznych mroków bezdomne i obce

płacz biedne serce, płacz gorzko we mnie.

Już nie usłyszę twego serca jak drży

o nie, o nie.

Wśród wiecznych mroków bezdomne i obce

płacz biedne serce, płacz gorzko we mnie.

Już nie usłyszę twego serca jak drży

nigdy już.

Ach nie, nigdy już.^[1]