Ziemio błękitno-szara,

wodo zielonooka!

Gdzie jest szczenięca wiara,

dziecinny, ufny głos,

zwodzonych marzeń most?

Izbo z wysokim progiem,

szkoło za rogiem zaraz!

Kto tam tak się postarał,

że nie do tańca gram,

do kina chodzę sam?

Dziewczynie, która na głos

czytała mi Norwida,

zawdzięczam serca nagłość

i wiersz, co się nie przyda.

Z tej samej ręki brałem

pierwszego kłamstwa rózgi,

w tym samym sadzie stałem,

z tej samej drwiłem próżni.

Ziemio błękitno-szara,

wodo zielonooka!

Gdzie jest szczenięca wiara,

dziecinny ufny głos,

zwodzonych marzeń most?

Dziewczynie, która przeszła

przez życie, jak przez szatnię,

zawdzięczam trochę piekła

i niebo przedostatnie.

Z tej samej ręki wziąłem

to lustro, które stłukłem,

i lęków nocnych sforę,

i małą złotą furtkę.

Ziemio błękitno-szara,

wodo zielonooka!

Gdzie jest szczenięca wiara,

dziecinny, ufny głos,

zwodzonych marzeń most?^[1]