Złotą jesienią,

wiatr słychać w oddali,

nasi ojcowie,

zboże nam zasiali.

Hej tra lala,

lelija na biało zakwitała,

gdy nasza ziemia,

ta polska ziemia,

plony wydać miała.

Przez całą ziemię,

pod śniegiem leżało,

a wczesną wiosną,

rosnąć zaczynało.

Hej tra lala,

lelija na biało zakwitała,

gdy nasza ziemia,

ta polska ziemia,

plony wydać miała.

Oj w lecie, w lecie,

pogoda wspaniała,

kłosy po polu,

dziewczyna zbierała.

Hej tra lala,

lelija na biało zakwitała,

gdy nasza ziemia,

ta polska ziemia,

plony wydać miała.

Jak nazbierała,

pomyślała sobie,

z tych kłosów wieniec,

naszym gościom zrobie.

Hej tra lala,

lelija na biało zakwitała,

gdy nasza ziemia,

ta polska ziemia,

plony wydać miała.

By zboże z pola,

szczęśliwie pozbierać,

i na dożynki

wieniec piękny oddać.

Hej tra lala,

lelija na biało zakwitała,

gdy nasza ziemia,

ta polska ziemia,

plony wydać miała.

Przyjmijcie goście

ten zbożowy wieniec,

z kłosów uwity

i z głębi naszych serc.

Hej tra lala,

lelija na biało zakwitała,

gdy nasza ziemia,

ta polska ziemia,

plony wydać miała.^[1]