W ciechocińskim parku na trawie,

leżało – jak z nieba dar,

porzucone pióro pawie –

puszysty barwny skarb.

Kto opowieść dalej powiedzie

nie płosząc pięknego snu

co się kryje między nami

w powszednim, zwyczajnym dniu...

  Pawie piórko rozświetli

  promień złotej nadziei

  dla każdego, zwykłego człowieka –

    Ono wzywa do marzeń

    ono twarze wygładza,

    bo każdego dobrego coś czeka.

  Zaś piór takich jest więcej

  i nie tylko w piosence –

  w życiu także znaleźć możecie.

    Więc szukajcie dokoła,

    a kto znajdzie – zawoła,

    że mu trochę już lepiej na świecie.

W ciechocińskim parku dziś koncert

jak niegdyś za dawnych lat

muzykują znów w kurorcie

rad temu stary park.

Wiatr w nuty się czasem zaplącze

z gałęzi zagada ptak,

i wszystko już lepsze, prostsze,

i świat już więcej jest wart.^[1]