Masz na wszystko zawsze czas,

Chcesz zwyczajnie przeżyć świat,

W otwarte karty tylko grasz,

Każdą klęskę łatwo zmieniasz w żart.

Ty – choć mógłbyś królem być

I beztroski chwalić los,

Po uszy w długach zawsze tkwisz,

Na łokciach co dzień łatasz dziury

I oto spójrz – ostatni został grosz,

Ostatni łyk,

A dalej co?

Więc by zatrzasnąć drzwi,

Spróbować żyć, na całość iść?

Nie tak, że dzień to dzień,

Że kiedy noc, to pora spać,

Lecz tak, że w głos się śmiać!

Jeszcze jest

Przed tobą życia szmat,

Więc jeśli chcesz,

To chwytaj wiatr!

Uciekaj stąd,

Nie żałuj sił,

Rzuć ciepły kąt,

Z rachunków kpij!

Gdzieś może tam

Jest ktoś jak ty,

Też bardzo sam,

Kto nie ma, jak ty, już nic?

Ten ktoś, to ja,

Z lustra mnie znasz,

Znajoma twarz –

– Widziałeś mnie przecież,

Patrzyłeś mi w oczy co dnia –

– To właśnie ja!

Mam na wszystko zawsze czas,

Zwyczajnie przeżyć chcę ten świat,

Bo ja to ty a ty to ja...^[1]