Znowu jestem sama

Wbijam oczy w jeden punkt

Taki jest mój dramat

Tylko taki jest mój bunt

Przebić wzrokiem ścianę

Skruszyć cegły, skruszyć mur

Może tam, po drugiej stronie

Ktoś tak jak ja zaciska w dłoniach ból

Takie są me oczy, taka moich oczu treść

One gasną już, gasną jak płomyki świec

On wróci nad ranem i będzie się śmiać

Że ja przy tej ścianie wciąż muszę tak trwać

On nic nie zrozumie, bo znowu dziś pił

Że tam, gdzie ten mur, przecież on kiedyś był

Mój anioł, mój amant, mój książę, mój bóg

To nic, to nieważne i tak szkoda słów

Znowu jestem sama

Wbijam oczy w jeden punkt

Kiedy byłam mała

Tak lubiłam morza szum

Kiedy byłam mała

Tak lubiłam biec przez las

Żeby tam, po drugiej stronie

Zachodzący schwytać w dłonie blask

Takie były oczy, taka była oczu treść

One gasną już, gasną jak płomyki świec^[1]