Mój mąż jest dumny i potężny

Jak zbuntowany, niepokorny song

Mój mąż pieni, burzy, dręczy

Czasem ma zmarszczki

Bo stary on, stary on

A mnie nikt nie zna, nikt nie wita

Któżby się do mnie modlił w chwili złej

Nie proszę o schronienie by przyjąć w swe ramiona

A jam jest żoną Posejdona

Kogo morze kołysze jak wózeczek

Komu się łów udaje jakby cud

Gdy pani twego serca, choćby nie ta

Z kobierca, jest wierna

A on powraca zdrowy, to są żeglarzy sekrety

Posejdonowej alkowy

A mnie nikt nie zna, nikt nie wita

Istnieje przecież tylko w moich snach

List wkładam do butelki, rzucam w Wisły odmęty

I idę spać

A mnie nikt nie zna, nikt nie wita...^[1]