Z wiatrem popłynąć,

Choćby tylko raz ponad ziemię

Wznieść się wysoko.

Troski niech zginą,

Niech rozpłyną się gdzieś jak cienie

A ty obłokom

Zajrzyj prosto w twarz.

I niech smutek twój się zmieni

W nadziei ciepły blask,

Dosyć już jesieni

Było w każdym z nas,

By tej szansy nie docenić,

Ba, na drobne zmienić

Nadchodzący czas.

Zostaw to wszystko,

W niepamięci świat cały schowaj,

Spróbuj od nowa!

Zostaw to wszystko,

Gdy nie warto żyć wspomnieniami,

Żyj marzeniami!

Może uda się!

Może gdzieś pod powiekami

Wzruszenia znajdziesz łzę,

Może tuż przed nami

Okruch słońca jest –

– Za siedmioma zmartwieniami,

Za siedmioma snami,

Niedaleko gdzieś!

Zostaw to wszystko,

W niepamięci świat cały schowaj,

Spróbuj od nowa!

Zostaw to wszystko,

Gdy nie warto żyć wspomnieniami,

Żyj marzeniami!

Może uda się!

Może uda się!

Tyle jeszcze jest przed nami,

Tylko pragnąć, tylko chcieć,

Tylko wierzyć, żeby mieć!

Dosyć już jesieni,

Dosyć było w nas,

By na drobne zmienić

Nadchodzący czas!

Zostaw to wszystko,

W niepamięci świat cały schowaj,

Spróbuj od nowa!

Zostaw to wszystko,

Gdy nie warto żyć wspomnieniami,

Żyj marzeniami!

Może uda się!^[1]