Budzik znów o czwartej budzi nas –

– Trudno, pora już i już na sen nie czas.

Kawy łyk rozgrzewa, niby żar

I za kilka chwil ten tłum i szum i gwar...

Żalu smak, bezsilna, głupia złość:

Jakże długo tak; już dość, już dość, już dość!

Jak co dnia, pożegnasz w progu mnie,

Wrócisz do swych spraw – od lat tak – dzień za dniem...

A w autobusie znów tłok,

Zmęczone twarze o krok,

Na każdej smutek ten sam –

– Jakże ja tych ludzi już znam!

Zwyczajni tacy,

Którym życie każe wstać,

Kiedy inni jeszcze wciąż

Mogą spać.

Pewnie ktoś inaczej wita dzień;

Dla nas krótka noc i sen to wciąż nie sen.

Wstawać czas, marzenia licho pal!

Który to już raz ten gniew, ta złość i żal?!

Dziwna rzecz, jak trudno wyjść za próg,

Zwłaszcza, kiedy wiesz, że sen jest wciąż tuż-tuż.

Chłodny wiatr wygląda z pustych bram –

– Oto i nasz świat, co dnia, od lat, ten sam...

A w autobusie znów tłok,

Zmęczone twarze o krok,

Na każdej smutek ten sam –

– Jakże ja tych ludzi już znam!

Zwyczajni tacy,

Którym życie każe wstać,

Kiedy inni jeszcze wciąż

Mogą spać.^[1]