Z wiekiem wkradł się nam do zwykłych słów, godny ton, tłusty druk

Pośród prostych pojęć nowy ład słowo „bóg”, słowo „świat”

Coraz szybciej pociąg nasz się toczy, błysk, stacje dni

Gdy dobrobyt zajrzał w nasze oczy – strach, rzadsze sny

Więc Boże, daj swym lizusom Raj

Nam za karę

Pożyć w miarę daj!...

Boże, daj swym lizusom Raj

Nam za karę

Pożyć w miarę daj!...

Ku ojczyzny chwale życia pół giąłeś kark, jak ten muł

Raz pod stołem, to przy stole znów czerwień dni w bieli słów

Tu gdzie płaczą nawet głupie wierzby, śmiech przeciw złu

Gdzież u siebie bardziej nam, no gdzież by? Gdzie, jak nie tu?

Więc Boże, daj swym lizusom Raj

Nam za karę

Pożyć w miarę daj!...

Boże, daj swym lizusom Raj

Nam za karę

Pożyć w miarę daj!...

Masz za sobą globus krętych dróg w skwarze słońc, bólu nóg

Lecz nie gadaj, że to pieski świat, nie pluj i nie drzyj szat

Nie jest garbem, ani sola w oku, krzyż, ani wrzód

Z zimnej ziemi wschodzi biały krokus cud!, zwykły cud!

Więc Boże, daj swym lizusom Raj

Nam za karę

Pożyć w miarę daj!...

Boże, daj swym lizusom Raj

Nam za karę

Pożyć w miarę daj!...

Z dziećmi dzieci wreszcie usiąść w krąg w szepcie brzóz, splocie rąk

W ciepłym trwaniu, gdzie zielony cień, pewny czas, letni dzień

Teraz można w białych chmur łamańce na boski znak

Odpaść jak w dziecięcej wyliczance, Ot, choćby tak:

Ein, zwei, drei, daj lizusom raj, nam za karę pożyć w miarę daj...

Ein, zwei, drei, daj lizusom raj, nam za karę pożyć w miarę daj...

Ein, zwei, drei, daj lizusom raj, nam za karę pożyć w miarę daj...

Ein, zwei, drei, daj lizusom raj, nam za karę pożyć w miarę daj...^[1]