Nie mamy nic, a chcemy żyć

Szalonym życie innych sfer.

Tracimy czas, mówimy – pas

I wiatr wyrywa z rąk nasz ster.

Obudźmy się, nie czas na sen,

Obudźmy się, bo późno jest!

Ostatni grosz na pusty los,

A pod powieką wielki świat.

Do rana bal, a potem żal,

Że powód nie był tego wart.

Nie pora śnić, nie pora spać,

Świat trzeba dziś serio brać!

Życie leczyć umie z marzeń,

Zmienia nasze twarze

I wciąż uczy nas.

Życie płacić sobie każe

Przemijaniem zdarzeń

Za stracony czas.

Życie leczyć umie z marzeń,

Zmienia nasze twarze

I wciąż uczy nas.

Życie płacić sobie każe

Przemijaniem zdarzeń

Za stracony czas!

Żyć ponad stan i kochać szpan,

Używać świata, póki trwa.

Gdy dają – brać i w miejscu stać,

Za cudze zdrowie pić do dna.

To przecież my – i ja i ty!

To przecież my, to jest nasz styl!

Wciąż nam nie dość i wciąż na złość

Stawiamy kruchy domek z kart.

Tak dzień po dniu i tam i tu,

Zmieniamy przyszłość w kiepski żart.

To właśnie my, to nam się śni

Szaleństwa szczyt aż po świt!

Życie leczyć umie z marzeń...^[1]