Piosenkarka, gitarzystka i kompozytorka. W dzieciństwie uczyła się gry na fortepianie, w Liceum Muzycznym w Łodzi na gitarze. Studiowała na Wydziale Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego, a po przeniesieniu się do Krakowa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jako piosenkarka zadebiutowała na Ogólnopolskim Studenckim Przeglądzie Piosenki Turystycznej Yapa ’73 w Łodzi. W 1975 r. wystąpiła na Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie, gdzie otrzymała II nagrodę za muzykę do wiersza Jerzego Harasymowicza Bukolika i wyróżnienie za piosenkę Jesienna zaduma. Na Festiwalu Artystycznym Młodzieży Akademickiej „FAMA” w Świnoujściu w 1975 r. otrzymała I nagrodę za interpretację i nagrodę za debiut piosenkarski oraz kompozytorski. W 1976 r. wystąpiła na Ogólnopolskich Spotkaniach Zamkowych „Śpiewajmy Poezję”, gdzie ponownie zdobyła wyróżnienie za utwór Jesienna zaduma. W tym samym roku kolejny raz została laureatką Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich (nagroda za kompozycję). Wzięła też udział w Przeglądzie Piosenki Amatorskiej we Wrocławiu, otrzymała tam nagrodę za interpretację i kompozycję.

Po koncertach na Targach Estradowych w Poznaniu w 1977 r. dokonała pierwszych nagrań dla Polskiego Radia i radia w Kolonii (dawne RFN). Były to melodie do tekstów Andrzeja Poniedzielskiego (prywatnie mąż Adamiak), Waldemara Chylińskiego, Jerzego Harasymowicza i Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Koncertowała w NRD, RFN, Jugosławii, Czechosłowacji, na Węgrzech i w ośrodkach polonijnych Australii. Jest bohaterką hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 2 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). Zrealizowała recitale m.in.:

– Znają mnie z jesiennej strony,

– Szare piosenki Elżbiety Adamiak,

– Rozmowa, czyli dialog rodzinny,

– Elżbieta Adamiak w Starej Prochowni,

– Niepoprawna.

Jest także organizatorką cyklu koncertów pt. Słódź nam tę Łódź, w których występują młode talenty i gwiazdy estrady^[1].