W roku wybuchu wojny otrzymał maturę Liceum Humanistycznego im. Zamoyskiego. W czasie okupacji studiował na wydziale polonistycznym Tajnego Uniwersytetu Warszawskiego. Wespół z Bronisławem O. Kopczyńskim podjął wydawanie miesięcznika „Sztuka i Naród” i od stycznia 1943 r. do dnia śmierci pełnił funkcję redaktora naczelnego. Na łamach „SiN” drukował artykuły, wiersze i opowiadania, m. in. Biegiem w głąb życia (1942 r.), Jeden dzień z życia Witolda Grabca (1942 r.) oraz Pożegnanie z mistrzem (1943 r.). Jego liryk prozą Ranny różą, wyróżniony pierwszą nagrodą na konkursie „Sztuki i Narodu”, wszedł do antologii Jerzego Zagórskiego Słowo prawdziwe, wydanej w 1942 r. w Warszawie. 25 maja 1943 r. w czasie składania wieńca pod pomnikiem Mikołaja Kopernika został śmiertelnie postrzelony przez niemieckich żandarmów^[1].