Męski zespół wokalny utworzony w sierpniu 1944 r. przy Konserwatorium Warszawskim przez Stefana Śledzińskiego. Pierwszy skład: Andrzej Kacperczyk, Aleksander Klonowski, Edward Pawlak i Henryk Szachnowski, który objął kierownictwo muzyczne.

Po upadku powstania warszawskiego, po kilku zaledwie występach przed mikrofonami powstańczej radiostacji rozpadł się. Henryk Szachnowski dostał się do niewoli. W szpitalu polskich jeńców wojennych w Zeithain utworzył kolejny kwartet, który przy akompaniamencie gitarzysty Stanisława Domańskiego dał ponad osiemdziesiąt koncertów.

Po wyzwoleniu, w czerwcu 1945 r. w nowym składzie koncertował w Warszawie, a potem w wielu miastach kraju. Nawiązał współpracę z Polskim Radiem, dla którego dokonał nagrań archiwalnych. W repertuarze miał osiem pełnych recitali, na które składały się piosenki wojenne, ludowe, charakterystyczne, piosenki dla dorosłych i dzieci. Do 1978 r., kiedy się rozpadł, dał blisko cztery tysiące koncertów. W zespole śpiewali także: Jerzy Cwil, Adolf Kot, Jerzy Rejner, Andrzej Stockinger, Tadeusz Szymanowski i Józef Wiśniewski^[1].