Dyrygent, kompozytor i aranżer. Absolwent Wydziału Teorii, Kompozycji i Dyrygentury Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Łodzi. Pochodził z uzdolnionej muzycznie rodziny. Ojciec był dyrygentem amatorskich orkiestr dętych oraz chórów, w których śpiewali matka, siostry i bracia. Przed wojną uczył się prywatnie gry na fortepianie. Pod kierunkiem ojca nauczył się grać na trąbce i puzonie. Prowadził własny amatorski zespół rozrywkowy Henio Jazz.

W czasie wojny był członkiem Szarych Szeregów, żołnierzem Armii Krajowej, więźniem obozu koncentracyjnego w Dachau. Po wojnie pracował jako nauczyciel w szkole muzycznej w Pabianicach (1946–1949), współpracował z Rozgłośnią Polskiego Radia w Łodzi jako redaktor muzyczny i szef zespołu rozrywkowego.

Jest jednym ze współzałożycieli Orkiestry Polskiego Radia, później Polskiego Radia i Telewizji, której był wieloletnim dyrektorem, kierownikiem artystycznym i dyrygentem. Towarzyszyła ona na estradzie i w nagraniach gwiazdom polskiej piosenki, dokonała licznych nagrań dla archiwum Polskiego Radia i płytowych.

Był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Łodzi (1954–1956), współpracował też z operą, filharmonią i Teatrem Muzycznym w Łodzi jako dyrygent, kompozytor i aranżer muzyki symfonicznej, operowej, operetkowej i rozrywkowej. Dyrygował i nagrywał gościnnie z orkiestrami w ZSRR, NRD, Grecji, Belgii, Holandii, Portugalii, Czechosłowacji i na Kubie. Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek11 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego).

Jest laureatem:

– „Bursztynowego Słowika” za całokształt działalności artystycznej na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Sopot ’93,

– medalu 70-lecia Polskiego Radia w 1995 r.,

– „Diamentowej Batuty” Rozgłośni Polskiego Radia w Łodzi w 1996 r^[1].