Debich, Henryk

Zgłoszenie do artykułu: Debich, Henryk

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Debich, Henryk

Data urodzenia:

18 stycznia 1921

Miejsce urodzenia:

Pabianice

Data śmierci:

4 lipca 2001

Miejsce śmierci:

Pabianice

Informacje

Dyrygent, kompozytor i aranżer. Absolwent Wydziału Teorii, Kompozycji i Dyrygentury Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Łodzi. Pochodził z uzdolnionej muzycznie rodziny. Ojciec był dyrygentem amatorskich orkiestr dętych oraz chórów, w których śpiewali matka, siostry i bracia. Przed wojną uczył się prywatnie gry na fortepianie. Pod kierunkiem ojca nauczył się grać na trąbce i puzonie. Prowadził własny amatorski zespół rozrywkowy Henio Jazz.

W czasie wojny był członkiem Szarych Szeregów, żołnierzem Armii Krajowej, więźniem obozu koncentracyjnego w Dachau. Po wojnie pracował jako nauczyciel w szkole muzycznej w Pabianicach (1946–1949), współpracował z Rozgłośnią Polskiego Radia w Łodzi jako redaktor muzyczny i szef zespołu rozrywkowego.

Jest jednym ze współzałożycieli Orkiestry Polskiego Radia, później Polskiego Radia i Telewizji, której był wieloletnim dyrektorem, kierownikiem artystycznym i dyrygentem. Towarzyszyła ona na estradzie i w nagraniach gwiazdom polskiej piosenki, dokonała licznych nagrań dla archiwum Polskiego Radia i płytowych.

Był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Łodzi (1954–1956), współpracował też z operą, filharmonią i Teatrem Muzycznym w Łodzi jako dyrygent, kompozytor i aranżer muzyki symfonicznej, operowej, operetkowej i rozrywkowej. Dyrygował i nagrywał gościnnie z orkiestrami w ZSRR, NRD, Grecji, Belgii, Holandii, Portugalii, Czechosłowacji i na Kubie. Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek11 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego).

Jest laureatem:

– „Bursztynowego Słowika” za całokształt działalności artystycznej na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Sopot ’93,

– medalu 70-lecia Polskiego Radia w 1995 r.,

– „Diamentowej Batuty” Rozgłośni Polskiego Radia w Łodzi w 1996 r[1].

Bibliografia