Polski zespół punkrockowy powstały w 1983 r. w Sopocie z inicjatywy wokalisty i gitarzysty Olafa Deriglasoffa i basisty Sławka Środka. Następnie do zespołu dołączyła perkusistka Lidia Paszkowska. Grupa zadebiutowała przed publicznością w 1985 r. w Tczewie podczas „Przeglądu Zespołów Młodzieżowych”. W tym samym roku zakwalifikowała się do festiwalu w Jarocinie, gdzie wystąpiła w poszerzonym składzie o grającego na instrumentach klawiszowych Marcina „Stołka” Stolarskiego i saksofonistę Tomasza „Psa” Bachorza. Fragment tego koncertu zespołu i krótki wywiad z jego członkami został uwieczniony przez ekipę Piotra Łazarkiewicza. Sam występ zespołu okazał się sukcesem – muzycy znaleźli się w „złotej ósemce”, a także zwrócili na siebie uwagę prowadzącego Listę Przebojów w Rozgłośni Harcerskiej Pawła Sito, który na antenie zaczął puszczać ich utwór „Pieśń o bohaterze” nagrany podczas występu na festiwalu „Poza Kontrolą”. Pomimo tych osiągnięć grupa nie wzbudziła zainteresowania wytwórni płytowych. Dzieci Kapitana Klossa funkcjonowały dalej, grając koncerty organizowane m.in. przez Waldemara Rudzieckiego, wokół którego skupiała się wówczas Gdańska Scena Alternatywna. W tym czasie między muzykami zespołu zaczęło narastać napięcie, które w efekcie położyło kres jego istnieniu w kwietniu 1986 r. Ostatni koncert grupa zagrała w szczecińskim klubie „Trans” trzy miesiące wcześniej. W 1993 r. Deriglasoff za namową Jędrzeja Kodymowskiego rozpoczął z nim współpracę w zespole Apteka. W tym czasie doszło do wydania przez wytwórnię S.P. Records albumu Dzieci Kapitana Klossa, na którego zawartość złożyły się nagrania z ostatniego koncertu grupy oraz na nowo zarejestrowany utwór „Pieśń o bohaterze”. W sesji nagraniowej oprócz Deriglasoffa i Bachorza wziął udział perkusista zespołu Kult Andrzej „Szczota” Szymańczak. W 1996 r. Deriglasoff i Bachorz tymczasowo reaktywowali zespół wraz z nowymi muzykami: basistą Wojciechem Siwkowskim oraz perkusistą Krzysztofem Topolskim. W tym składzie grupa nagrała na nowo utwór „Sopocka plaża”^[1].