Warszawski zespół jazzu tradycyjnego utworzony we wrześniu 1971 r. pod patronatem klubu studenckiego „Stodoła” w Warszawie. Pierwszy skład: Andrzej Bigolas – cl., Andrzej Duszyński – tr., Waldemar Duszyński – dr., Mikołaj Kamiński – cb., Paweł Tartanus – bjo, Ryszard Zawistowski – tbn., lider. Zadebiutował w Konkursie Jazzu Tradycyjnego „Złota Tarka” ’71 w Warszawie. Zdobył wówczas wyróżnienie Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego. W 1973 r. wystąpił na Studenckim Festiwalu Jazzowym „Jazz nad Odrą” ’73 we Wrocławiu i na pierwszym zagranicznym Jazz Festiwal Emmaboda w Szwecji. W 1974 r. zdobył główną nagrodę w Konkursie Jazzu Tradycyjnego „Złota Tarka”, wystąpił na Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym Jazz Jamboree w Warszawie i na festiwalach dixielandowych w Szwecji, NRD, Szwajcarii oraz w Czechosłowacji, gdzie zdobył srebrny medal i tytuł „Zespołu Ekstraklasy Europejskiej”. Jest także laureatem nagrody publiczności na festiwalu jazzowym w Belgii w 1975 r. oraz „Klucza do Kariery” na Pomorskiej Jesieni Jazzowej w Bydgoszczy w 1978 r. i nagrody organizatorów festiwalu jazzowego w Dillenburgu (RFN) w 1982 r^[1]. Obok wymienionych zespół występował również na wielu innych festiwalach zagranicznych, m.in.:

– The Szeged Jazz Days, Węgry,

– Hot Jazz Festival, Frankfurt, Niemcy,

– Jazz Tage, Hannover, Niemcy,

– International Jazz Festival, San Sebastian, Hiszpania,

– Jazz Port Festival, Bremenhaven, Niemcy,

– Jazz In The Woods, Apeldoorn, Holandia,

– Texel Jazz, Holandia,

– Jazz Festival, Femo, Dania,

– Toronto Jazz Festival, Kanada^[2].

Koncertował w niemal wszystkich krajach europejskich, a także w Mongolii i na Kubie. W 1979 r. grał w koncercie wigilijnym podczas audiencji papieskiej w Watykanie. Był to pierwszy występ zespołu jazzowego w historii tego państwa.

Zespół dokonał kilkudziesięciu nagrań dla archiwum Polskiego Radia, Radia Malmö (Szwecja) i rozgłośni radiowych w NRD i na Węgrzech. Wystąpił w programach TV w kraju i za granicą. Zrealizował recital w cyklu Panorama Jazzu Polskiego. Jest bohaterem hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 17 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). Z zespołem współpracowały wokalistki Monika Bergkvist ze Szwecji i Dorothy Ellison z USA oraz sławny kornecista amerykański Wild Bill Davison^[1]. Muzyczne ścieżki zespołu spotkały się również z innymi znakomitymi muzykami światowej sławy jak np.: Natalie Cole, Ray Charles, Chris Barber, Kenny Ball, Acker Bilk^[2].

Od 1984 r. do połowy lat 90-tych występował w niezmienionym składzie: Krzysztof Adamek – dr., Władysław Dobrowolski – tr., Jerzy Galiński – cl., Mikołaj Kamiński – cb., Wiktor Zydroń – bjo, Ryszard Zawistowski – tbn., lider. W zespole grali także: Wojciech Kamiński, Janusz Szprot – pf.; Henryk Alber, Janusz Strobel – g.; Wiesław Ejssymont – tr.; Jerzy Dunin-Kozicki – dr^[1].

Aby sprostać wymaganiom rynkowym i grać muzykę nie tylko jazzową, ale również wszystkie inne style i gatunki, z sekstetu wyodrębnił się kwartet. Powstał on w wyniku podpisanego w 1996 r. kontraktu na stałą współpracę z hotelem „Sheraton” pod nazwą Gold Washboard Quartet. Od tamtej pory po dziś dzień muzycy trafiają w wybredne gusta międzynarodowej publiczności goszczącej w tym ekskluzywnym miejscu grając (oprócz muzyki klasycznej) dosłownie wszystko (Od Charlie Parkera, Duke’a Ellingtona, Louisa Armstronga, Elvisa Presley’a poprzez Beatlesów, aż po wykonawców współczesnych takich jak: The Rolling Stones, Elton John, Eric Clapton, Joe Cocker, Stevie Wonder , Michael Jackson i wielu innych). W zależności od zapotrzebowań, Gold Washboard występuje w mniejszych lub większych składach, począwszy od tria aż do septetu włącznie^[2]. Od 1996 r. zespół gra w niezmienionym składzie, a jego trzon stanowi Krzysztof Adamek oraz Andrzej i Wiesław Wysoccy. Grupa współpracuje z różnymi wokalistkami, a najczęściej na koncertach pojawia się Agnieszka Wilczyńska^[3].