Dziennikarz, poeta, partyzant. Po maturze, którą uzyskał w 1935 r., rozpoczął studia w Wyższej Szkole Dziennikarskiej w Warszawie. Został przyjęty do zespołu redakcyjnego „Kuźni Młodych”, na łamach której debiutował jeszcze jako uczeń Gimnazjum im. J. Piłsudskiego w Łodzi. Jego pierwsze szkolne wiersze trafiły także na karty Antologii Poezji Szkolnej. W zespole redakcyjnym „Kuźni” zaliczany był obok Wojciecha Żukrowskiego do czołowych prozaików drukujących w tym piśmie. W książce Zamknięte koła Kazimierz Koźniewski wspomina, że „Huzik całą swą młodzieńczą namiętność i kiełkujący talent wyładowywał w reportażach i nowelach o beznadziejnej nędzarskiej egzystencji łódzkiego proletariatu – tych pokrzywdzonych i sponiewieranych. Były to kartki pełne drapieżnego pesymizmu...”. Prozę i poezje publikował również w poznańskiej „Kulturze”, lwowskich „Lewarach”, w „Robotniku” i „Kurierze Łódzkim”.

Wybuchła wojna. Huzik jako absolwent Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim zastał zmobilizowany do udziału w kampanii wrześniowej. Po jej zakończeniu wrócił do rodzinnej Łodzi, ale na krótko. Niebawem wyjechał do Warszawy. Według relacji Leona Mrozińskiego, do 1941 r. mieszkał przy ul. Marszałkowskiej, a następnie przy ul. Złotej. Według relacji redaktora Zygmunta Ziółka, z Henrykiem Huzikiem nawiązał kontakt w 1943 r. „Jaskólski” – Sławomir Dunin-Borkowski, autor wydanych konspiracyjnie reportaży W ogniu, traktujących o życiu oraz walce partyzantów i skierował go do powstającej sekcji Prasowych Sprawozdawców Wojennych. Dziennikarzy z tej sekcji przygotowywano do służby na pierwszej linii w czasie ewentualnego powstania, a także do służby prasowej poza Warszawą w większych zgrupowaniach partyzanckich. Henryk Huzik poległ prawdopodobnie w czasie walk. Ostatni list pisany przez niego, który dotarł do rodziny, został zaopatrzony w datę 21 lipca 1944 r. Od tamtej pory zaginął wszelki ślad po utalentowanym dziennikarzu i poecie^[1].