„Kiedyś przed laty siedząc w maluchu (Fiat 126p) i czekając na małoletnie córki przed Szkołą Podstawową nr 7 walczyłem z weną o muzyczny kształt piosenki Love po polsku. Siedziałem i tworzyłem. Dlaczego akurat wtedy dopadło mnie olśnienie? Pojęcia nie mam. Może to zapach benzyny? Pamiętam natomiast jaką heroiczną walkę stoczyłem z moją pamięcią. Nie dysponując dyktafonem ani innym, elektronicznym sprzętem nagrywającym, podśpiewywałem pod nosem kawałek wymyślonej melodii, żeby wryła mi się w mózg na tyle, by dojechać do domu i ją zapisać. Jak nazbyt córkom nie spieszyło się zbytnio, ja cierpiałem powtarzając w kółko wymyślony motyw, w efekcie tego tak się poddenerwowałem, że melodię całkiem zapomniałem”^[2].