Pianista i kompozytor. Ukończył Średnią Szkołę Muzyczną w Łodzi w klasie fortepianu. Absolwent Wydziału Filologii Rosyjskiej Uniwersytetu Łódzkiego. W dzieciństwie, w czasie okupacji, uczył się gry na fortepianie na tajnych kompletach. Po wyzwoleniu mieszkał i studiował w Łodzi. W 1953 r. przeniósł się do Warszawy. W marcu 1954 r. rozpoczął współpracę, jako pianista, akompaniator, kompozytor i kierownik muzyczny, ze Studenckim Zespołem Satyryków (późniejszy STS). Związany był z nim do 1972 r. Równocześnie współpracował z Polską Kroniką Filmową jako ilustrator muzyczny.

Jest autorem ilustracji i opracowań muzycznych, rewii i spektakli teatralnych Studenckiego Teatru Satyryków. Skomponował muzykę do programów Zdrada i Akt przerywany, jest także współkompozytorem muzyki do programów i widowisk Prostaczkowie, Konfrontacja, Myślenie ma kolosalną przyszłość, Czarna przegrywa, czerwona wygrywa, Agitka, Siódmy kolor czerwieni, Do widzenia, Ziemio, Ten, kto mówi „tak”, i ten, kto mówi „nie”, Idź na spacer, Alegorio, Bal maskowy, Uśmiechnięta twarz młodzieży, Trzeba mieć ciało, Część artystyczna, Wesoła dwururka, 30 milionów, Wszystko, co nasze, Mnie nie jest wszystko jedno, Już pora smażyć konfitury, ...I diabłu ogarek, Orły z filtrem, Marsz do kąta, Kochany panie Ionesco, Wódko, wódeczko..., Raz się żyje, Gościnny występ i Złota rączka, czyli cierpienia wynalazców. Napisał muzykę do około dwustu piosenek dla Studenckiego Teatru Satyryków i estrady.

W 1973 r., w pierwszą rocznicę tragicznej śmierci kompozytora w wypadku samochodowym, Studencki Teatr Satyryków przygotował program poświęcony jego muzyce pt. Piosenki kolegi (reż. R. Pracz). Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 57 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego)^[1]. Marek Lusztig spoczywa na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie^[2].