(względnie: Piotr Łysienko)

Pochodził z Ukrainy. Z zawodu był nauczycielem. Służył w Armii Radzieckiej. W 1941 r. został ranny w rękę, którą od tamtej pory pozostała bezwładna. Dostał się do obozu jeńców urządzonego przez hitlerowców w zabudowaniach klasztoru na Świętym Krzyżu opodal Kielc. W obozie tym zmarło z głodu, wycieńczenia i chorób ponad 2 tysiące jeńców. Łysenko zdołał uratować się od śmierci dzięki ucieczce. Ukrywał się we wsi Daromin na pograniczu powiatu sandomierskiego i opatowskiego, a następnie wstąpił do oddziału „Saszki”, w którym pełnił funkcję zastępcy dowódcy. Poległ w czasie obławy niemieckiej na oddział „Sokoła” kwaterujący w gajówce Małachów. Zginęło w tym dniu 19 partyzantów. Rozkazem Sztabu III Obwodu Armii Ludowej z dn. 16 III 1944 r. został pośmiertnie awansowan do stopnia podporucznika.