Studiował na Wydziale Humanistycznym Wolnej Wszechnicy Polskiej. Jako poeta debiutował w 1923 r. Pierwszy tom wierszy pt. Oczy, usta, serce wydał razem z Władysławem Sebyłą w 1927 r. Należał do grupy literackiej „Kwadryga”. Po kampanii wrześniowej do 1941 r. przebywał w Wilnie, współpracując z Polskim Teatrem Dramatycznym, a następnie wrócił do Warszawy i włączył się w nurt podziemnego życia literackiego. Wiersze, fraszki oraz teksty ballad drukował na łamach podziemnej prasy, głównie „Demokraty”, a także dodatku satyrycznego „Moskit”. Jako żołnierz Armii Krajowej brał udział w Powstaniu. Był członkiem zespołu redakcyjnego radiostacji „Błyskawica” i pisał reportaże z poszczególnych odcinków walki. W październiku 1943 r. nakładem Tajnych Wojskowych Zakładów Wydawniczych wydał pod pseudonimem „Aleksander Kraushar” reportaż obrazujący nastroje w stolicy podczas okupacji pt. Warszawa i Warszawka w okresie przedpowstaniowym.

Po wyzwoleniu kierował działem literackim „Polskiego Radia” w Warszawie, następnie był kierownikiem literackim Miejskich Teatrów Dramatycznych. Napisał kilka utworów dramatycznych, wśród nich Droga do Czarnolasu i Ballady i romanse oraz dwa tomy wspomnień: U brzegu mojej Wisły, obejmujący lata 1909–1939, i Na przekór nocy, w którym zamknął swoje przeżycia wojenne w okresie 1939–1944. Jest laureatem nagrody miasta stołecznego Warszawy oraz Państwowej Nagrody III stopnia za twórczość dramaturgiczną^[1].