Przypuszczalnie jest to jedna z najstarszych, zachowanych pieśni, ale oczywiście w zmienionej bardzo postaci. Spotykana była również na Rusi. Utwór najprawdopodobniej pochodzi z czasów pogańskich, o czym świadczy jego bardzo pierwotna forma, czyli występowanie wiersza zdaniowego oraz częste asonancje w wariantach. Tę pieśń obrządkową wykonywano w religijnym skupieniu. Po obiedzie weselnym, który jako wspólny posiłek posiadał rytualne znaczenie, wszyscy uczestnicy wstawali i zaczynali intonować dziękczynne zwrotki. W niektórych rejonach, pojawiało się dodatkowe wezwanie do nabożnego śpiewania, które przytoczono w drugiej wersji utworu. Pierwotny tekst ciągle ewoluuje do doskonalszej formy wierszowej. Ponadto zmienia się także charakter uroczystego opisu bogactw stołu weselnego, przechodząc w zainteresowanie rozmaitością zastawy włościańskiej^[1].