Piosenkę tę zaczerpnięto z repertuaru kabaretu „Zielony Balonik” (1908). Napisał ją, jak zresztą większość utworów w nim prezentowanych, Tadeusz Boy-Żelenski. „Zielony Balonik” dał kiedyś w Krakowie uroczysty występ na rzecz budowy domu uczniów Akademii Sztuk Pięknych i wówczas zaprezentował właśnie tę piosenkę. Komitet owej uroczystości lekkomyślnie ją potępił... jak zanotował we wspomnieniach Boy, choć tak trafnie obrazuje środowisko krakowskich artystów–malarzy. I może właśnie dlatego tak szybko przeniosła się na poddasza, by tam grzmieć gromko^[1].